رمان تکپیک (جلد دوم)

نویسنده: ققنوس
ژانر: عاشقانه، مافیایی، اکشن
امتیاز خوانندگان: 5.0 از ۵ (3 نظر)
خلاصهٔ رمان
دو سال از آخرین باری که فرسا و آران کنار هم ایستادند میگذرد و حالا چیزی جز رقیب و دشمن برای هم نیستند؛ دو قدرتی که حاضر نیستند مقابل دیگری سر خم کنند. اما بعضی زخمها با گذشت زمان خوب نمیشوند... فقط عمیقتر میشوند. در دنیایی که اعتماد میتواند از یک گلوله مرگبارتر باشد، فرسا برای گرفتن چیزی برگشته که از او گرفته شده... و آران این بار، با کارتهایی وارد بازی شده که هیچکس از آنها خبر ندارد.
پارتها (45)
- پارت ۱ _ ورود رئیس جدید
- پارت ۲_ کشتن جاسوس
- پارت ۳ _ نابغه
- پارت ۴ _ شب بارانی
- پارت ۵ _ غرق شدن در خاطرات
- پارت ۶ _ درد فراموش نشدنی
- پارت ۷ _ صدای خاطرات
- پارت ۸ _ عمارت جدید
- پارت ۹ _ حنا
- پارت ۱۰ _ احساس مادرانه
- پارت ۱۱ _ خندههای مصنوعی
- پارت ۱۲ _ بیخوابی
- پارت ۱۳ - معاملهی مهم
- پارت ۱۴ _ ورود فرسا
- پارت ۱۵ _ شنود
- پارت ۱۶ _ اتاق مخفی
- پارت ۱۷ _ پنج برگه
- پارت ۱۸ _ کارت دعوت
- پارت ۱۹ _ آرانِ واقعی کیه؟!
- پارت ۲۰ _ زخم
- پارت ۲۱ _ خانوادهی از دست رفته
- پارت ۲۲ _ خانوادهی از دست رفته
- پارت ۲۳ _ عملیات در عمارت
- پارت ۲۴ _ نفوذ به عمارت
- پارت ۲۵ _ بیمار آشنا
- پارت ۲۶ _ اتاق آران
- پارت ۲۷ _ یادآوری شب آخر
- پارت ۲۸ _ اولین معامله
- پارت ۲۹ _ مرحلهی دوم
- پارت ۳۰ _ هدف آران چیه؟!
- پارت ۳۱ _ تماس تصویری
- پارت ۳۲ _ تکپیک سوخته
- پارت ۳۳ _ بغض سرکوب شده
- پارت ۳۴ _ عشق یا مرگ
- پارت ۳۵ _ سایه
- پارت ۳۶ _ زمان اشتباه
- پارت ۳۷ _ تولد تمنا
- پارت ۳۸ _ مهمونی رابرت
- پارت ۳۹ _ دیدار
- پارت ۴۰ _ معرفی مهمانها
- پارت ۴۱ _ آشنایی رقیب
- پارت ۴۲ _ ارسلان تاشکین
- پارت ۴۳ _ بوی عطر
- پارت ۴۴ _
- پارت ۴۵ _ عشق بود یا نفرت؟!
پارت ۱ _ ورود رئیس جدید (پارت اول)
_ _ _
آران:
با قدمهای محکم وارد سالن شدم.
از بین آدمهای که قبلا فقط از دور حواسم بهشون بود، رد شدم و جلوی صندلی اصلی ایستادم.
گوشهی لبم ناخودآگاه بالا رفت.
هیچوقت فکر نمیکردم یه روز با پای خودم بیام اینجا و روی صندلی کسی بشینم که از خودش و هرچی بهش مربوط میشد، متنفر بودم.
نفسم رو آروم از بین لبهام بیرون دادم و با مکث کوتاهی روی صندلی نشستم.
سرم رو با اعتماد به نفس بالا گرفتم و چشمهام رو صورت تکتکشون چرخوندم، بعد با یه حرکت سر بهشون فهموندم بشینن.
حالا وقتش بود بفهمن امپراطوری بایکان تموم شده و من قرار نیست جای اون بشینم که همون راه رو ادامه بدم.
قرار بود همهچیز رو از نو بسازم…
دستم رو روی دستهی صندلی گذاشتم و با لحن سرد و محکمی گفتم: من... آران کایا هستم. تنها وارث بایکان کایا. توی این دو سال برای سرپا شدن دوبارهی این باند تمام تلاشم رو کردم.
نگاهم رو روی تکتکشون چرخوندم.
ـ ولی دیگه قرار نیست تو پشت صحنه من رو ببینید؛ چون از امروز به بعد رئیس رسمی این باند، منم. پس هر چیزی که پدرم، از قبل تو گوشتون فرو کرده رو فراموش کنید… چون همهچیز تغییر میکنه.
همه با تعجب به افراد کنارشون نگاه کردن و همهمهی آرومی تو سالن پیچید. میدونم که قرار نیست با همین حرفهای ساده من رو قبول کنن، پس باید کم کم وارد قسمت اصلی نمایش بشم.
به صندلیم تکیه دادم و ساکتشون کردم.
ـ خب...
نگاهم رو دوباره بینشون چرخوندم.
ـ حالا میخوام با یکی از قوانین جدید آشناتون کنم.
با حرکت سر، به سایِر اشاره کردم. چشمک ریزی بهم زد و بدون اینکه چیزی بگه، از اتاق رفت بیرون.
رایان کنارم ایستاده بود که با علامتم به سایر، دستهاش رو توی جیب شلوارش فرو کرد و با یه لبخند کمرنگ به بقیه نگاه کرد.
کیان هم درست مثل همیشه با دقت به همه نگاه می کرد تا واکنش ها رو بسنجه.
چند لحظه بعد، صدای باز شدن در اومد. سایر وارد شد… اما تنها نبود.
کسی که منتظرش بودم رو کشونکشون با خودش آورد داخل.
از آخرین باری که دیدمش، وضعیتش بدتر بود. مشخصه رایان و سایر حسابی از خجالش دراومدن.
موهای خیس و آشفتهاش روی پیشونی خونی و زخمیش ریخته بودن. چشم ورم کرده و بینی شکستهاش هم صورتش رو بیشتر از قبل، ترحم برانگیز کرده بود.
همین که چشم چند نفر بهش افتاد، زمزمهها شروع شد.
ـ شاهین؟!
ـ این چه بلایی سرش اومده؟
ـ این دیگه چه وضعیه؟!
سایر با همون خشونت پرتش کرد جلوی پام که به سختی سرش رو بالا آورد. مردمک چشمهاش از ترس میلرزید.
شاهین، وکیل بایکان بود.
کسی که هم کثافتکاری هاش رو جمع میکرد…
هم برای یکی دیگه جاسوسی میکرد.
دیوید، مشاور قدیمی بایکان با عصبانیت از جاش بلند شد.
- این کار لازم نبود! شاهین سالها برای پدرت کار کرده. چرا باهاش اینطوری رفتار میکنی؟
مارکو حرفش رو ادامه داد.
ـ باید توضیح بدی… چرا این بلا رو سرش آوردی؟
نگاهم رو از شاهین گرفتم و به مارکو دوختم.
جلوی چشمهاش اسلحهام رو از پشت کمرم بیرون کشیدم که همهاشون ساکت شدن.
حالا وقتشه که بفهمن با کی طرفن…
با صدایی بلند و محکم گفتم: از من توضیح میخواین؟ باشه پس گوش کنید.
نگاهم رو دوباره به شاهین انداختم.
ـ جاسوس توی باند من، حق نفس کشیدن نداره. قانون اولی که باید بدونید اینه… کسی که خیانت کنه، فرصت دوباره نمیگیره.
شاهین با ترس سرش رو تکون داد.
ـ ا… اما...
صداش میلرزید و مردمک چشمهاش دو دو میزدن.
ـ من کاری نکردم... به خدا من کاری نکردم.
با نیشخند بهش نزدیک شدم و پرسیدم.
ـ نکردی؟
سرش رو چند بار به چپ و راست تکون داد و گفت: نه... یعنی به بایکان خیانت کردم، ولی به تو نکردم… قسم میخورم.
یه لبخند خیلی کمرنگ زدم بعد آروم خم شدم و صورتم رو نزدیک صورت خونیش بردم.
ـ پس یه لطفی بهم بکن.
شاهین با چشمهای پر از ترس نگاهم کرد و پرسید.
ـ چی...؟
صاف ایستادم و بهش خیره شدم.
- سلام من رو به بابام برسون.
قبل از اینکه فرصت کنه چیزی بگه، اسلحه رو بالا آوردم و صدای بلند شلیک، توی سالن پیچید.
شاهین همونجا افتاد و همه تو سکوت مطلق فرو رفتن. هیچکس حرف نمیزد، فقط دود باریک اسلحه جلوی صورتم بالا میرفت.
نگاهم رو بین تکتک آدمهای دور میز چرخوندم. ترس رو توی چشمهای همهاشون میدیدم.
اسلحهم رو سر جاش برگردوندم و پاکت سیگارم رو از جیبم در آوردم. یه نخ بیرون کشیدم، گوشهی لبم گذاشتم و فندک رو روشن کردم.
یه کام عمیق گرفتم و همینطور که آروم دودش رو بیرون میدادم، گفتم: اینجا فقط یه نفر دستور میده. یه نفر قانون میذاره... یه نفر اجرا میکنه.
نگاهم رو روی تکتکشون چرخوندم.
ـ و اون یه نفر، منم.
یه کام دیگه از سیگارم گرفتم.
ـ هرکی با این قضیه مشکل داره...
صندلی رو عقب کشیدم و دوباره نشستم.
ـ همین الان بره.

