رمان هیوتها

نویسنده: سانیا ملایی
ژانر: عاشقانه، علمیتخیلی
امتیاز خوانندگان: 5.0 از ۵ (2 نظر)
خلاصهٔ رمان
من اریسم، پسری که گمان میکرد از آینده جا مانده است...
پارتها (1)
- پارت اول — هیوتها
پارت اول — هیوتها (پارت اول)
(فصل اول)
«آینده در شهر زیرزمینی، مفهومی ممنوعه بود که من جرات کردم آن را بخواهم. »
بریدهای از دفتر خاطرات اِریس
ما در اعماق زمین، جایی دور از نور و هوای طبیعی زندگی میکردیم؛ جایی که بالای آن، جهانی دیگر نفس میکشید.
جهانی که برای من، بیشتر شبیه یک رویای محال بود؛ رویایی که نه تنها در بیداری، بلکه در خواب هم نمیدیدمش.
آن روز، روزی که گمان میکنم همه چیز از آن شروع شد، چیزی در شهر فرق میکرد.
دیوارهای گلی و مغازههای کوچک، نورهای مصنوعیِ آویخته از سقف شبیهسازیشدهی آسمان، آنها همان بودند. ظاهر شهر هیچ فرقی نداشت، بلکه تغییر، در میان جمعیت بود؛ در نگاههای برافروختهشان، در نفسهای بیقرار و مشتهای گرهشدهاشان و در افکار مشوش و گُر گرفتهاشان.
و من… من کسی بودم که در میان آن جمع آتشین، گناهکار بود. گناهی که درک نمیکردم چرا اصلا گناه شمرده میشود.
هیوت، آن مردِ نیمی آهن و نیمی انسان، در مرکز دایرهای از خشم ایستاده بود و من، پشت جمعیتی که هر لحظه ضخیمتر میشد، خودم را پنهان کرده بودم. پنهان به معنای واقعی کلمه… چون نمیتوانستم به چشمهایش نگاه کنم. حتی یک نگاه گذرا هم ممکن بود تمام اشتیاق و ترسی که مخفیانه با خود در چشمانم حمل میکردم را فاش کند و آنگاه، مطمئن بودم که فرصت دفاع هم از من دریغ خواهد شد.
در هر حال که من در پنهان کردن خودم استاد بودم و مردم، حلقهوار دور او جمع شده بودند. عدهای فریاد میزدند و عدهای خشمگین نگاهش میکردند؛ اما عدهای هم بودند که در ترکیب بهم فشردهی جمعیت، حتی نمیتوانستند قیافهاش را ببینند.
من به طور خودخواسته جزء گروه آخر بودم؛ به هر حال که در دنیای مجازی، بار ها امثالش را دیده بودم و میدانستم به انسان های شبیه او، هیوت میگویند.
هرچند نمیتوانستم او را ببینم؛ اما از لابه لای سر ها، چهرهی پدرم و شهردار پِلِت را میدیدم که از شدت عصبانیت سرخ شده بودند.
صدای بلندی که از سمت یک پیرزن آمد، بیشتر از دیگر همهمه ها در گوشم لرزید.
- موجود کثیف! ما شما لعنت شده هارو تو شهرمون نمیخوایم. چند بار باید بگیم حق ندارید وارد محدودهی ما بشید؟
وقتی از تلاش برای پیدا کردن گوینده دست کشیدم، با صدای لرزانش ادامه داد: حتما باید اون جسم آهنیتون رو تو آب بندازیم تا سر عقل بیایید؟
هیوت که من هنوز نمیتوانستم به خوبی ببینمش، بلافاصله جوابش را فریاد زد: گور بابای خودتون و محدوده تون. محض اطلاعات داغونت هم باید بگم که من با آب نمیمیرم و حموم هم…
این بار این شهردا بود که با بی طاقتی میان کلامش پرید: ما نمیخوایم موجودی مثل تو توی شهرمون باشه. بارها به هیوسیتی هشدار دادیم؛ اما انگار حرفهامون شنیده نمیشه. باید بدونی که این اصلا براتون خوب نیست.
گویی جمعیت، تنها منتظر آن بودند که حرفی از میان لب های شهردار فرار کند تا موج اعتراضاتشان را به سویش روانه کنند.
- ولی شما باید به این موضوع رسیدگی کنید.
- ما توی این شهر امنیت میخوایم.
- فقط گفتن کافی نیست؛ باید نیروهای امنیتی رو بیشتر کنید.
- شما قراره اینجوری توی منصب شهردار باقی بمونید؟
شهردار در برابر سؤال آخر، لحظهای از درون شعلهور شد؛ اما خشمش را با تنفسی عمیق پنهان کرد.
این مردم همیشه در حرف زدن زیادهروی میکردند؛ وگرنه شهردار، وظایف مقدس خود را به خوبی به جا آورده بود. اینکه برای یک بار خطا کند، چیزی بود که هیچ انسانی نمیتوانست از آن قسر در برود و مردم، طوری حرف میزدند که گویی هر روز این ماجرا های هیجان انگیز را تجربه میکردیم. آن پیک بیچاره، جز اولین هیوت هایی بود که پا به شهر ما کذاشته بود.
وقتی شهردار پاسخ داد، صدایش آرام بود؛ اما گرمی آتش را زیر تک تک کلماتش میتوانستم حس کنم.
- با وجود تدابیر امنیتی، هنوز نمیدونم چطور وارد میشن. شاید بهتره از خودمون بپرسیم که… آیا خائنی بین ماست؟
شنیدن این جمله، همانند آن بود که آبی سرد روی سرم ریخته شده باشد. تکان خوردم و بعد، بیاختیار خودم را بیشتر پشت پسر قدبلند مقابلم پنهان کردم. گویی همه میدانستند که من آن خائن نامبرده هستم و در معرض دید بودنم میتوانست این را فاش کند.
لعنت به هر چشمی که میتوانست من را ببیند. ای کاش من نامرئی میشدم…
صدای هیوت، این بار آمیخته به تحقیر، در جمعیت پیچید.
- شما همهتون یه مشت متعصب عقبموندهاید! حتی نمیدونید برای چی دارید نفس میکشید.
لحن تندش، همانقدر که جمعیت را خشمگینتر کرده بود، واکنش ها را هم شدیدتر کرد.
دست ها مشت شد و در حالیکه با فریاد، به سمتی شروع به حرکت کرده بودند، میانشان کشیده میشدم. بدن ها به من برخورد میکرد و شانه ها به شانهام کوبیده میشد. در آن گیر و دار، فرصت را غنیمت شمرده بودم تا مخفیانه بدنم را به آنها بکوبم و به نحوی خشمم را خالی کنم.
آنقدر صدای مختلف و بلند در گوشم بود که حاضر بودم به خاک التماس کنم همه چیز را متوقف کند.
وقتی بالاخره توانستم با کوبیده شدن و تقریبا له شدنم از جمعیت نجات پیدا کنم، نگاهم به هیوتی افتاد که با قدم های تندش در حال دور شدن از جمعیت بود.
چشمم ابتدا به موهایش خورد که مثل حلقهای تیره دور سرش پیچیده شده بود و کنارههای گوشش را تراشیده بود. قد بلندی داشت و دست هایش همراه قدم های بلندش تکان میخوردند. بالاتنهاش از گوشت و استخوان بود و پوششی چسبان، خطوط عضلاتش را نمایان میکرد؛ اما پایینتنهاش... همانجا که پوست و گوشت باید ادامه مییافت، آهنین شده بود.
این تضاد موجب شد اخمی کنم و بعد، ناخودآگاه لبهی ناخن انگشت شستم را با ناخن انگشت اشارهام فشار دادم، همانطور که گاهی هنگام اضطراب این کار را میکردم.
از گوشهی چشم، پدرم را دیدم که عصایش را بالا گرفته و در تلاش برای متفرق کردن جمعیت بود. چهرهاش نه فقط از این نزاع، بلکه شاید از چیزهایی که از ذهن من دور بود، در هم رفته و خسته به نظر میرسید.
نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم ظاهر آرامی داشته باشم؛ اما اضطراب همچون سایهای درونم را دنبال میکرد.
بیصدا، قدم هایم را به عقب برداشتم و از میان جمع خارج شدم.
همان لحظه که وارد پیچ یک کوچهی نسبتا خلوت شدم، صدای دینگ مختصری از جیبم برخاست و تپش قلبم را همزمان با آن به جریان انداخت.

