رمان از باران تا باران

نویسنده: مبینا سیف آبادی
ژانر: عاشقانه، مافیایی، معمایی
امتیاز خوانندگان: 5.0 از ۵ (2 نظر)
خلاصهٔ رمان
در یک شب بارانی، میلاد در مسیر فرودگاه با دختری که تنها و لنگلنگان در اتوبان راه میرود، روبهرو میشود و تصمیم میگیرد تا به او کمک کند. مانا که تمام وسایلش دزدیده شده است و حال خوبی ندارد، در ماشین میلاد بیهوش میشود. میلاد او را به بیمارستان میرساند؛ اما همه چیز زمانی به هم میریزد که بیمارستان به میلاد اجازهی رفتن نمیدهد و او به پروازش نمیرسد، چون...
پارتها (23)
- پارت اول - فصل اول: شبی که باران بارید
- پارت 2
- پارت ۳
- پارت ۴
- پارت ۵ - فصل دوم: تولد یک قول
- پارت ۶
- پارت ۷
- پارت ۸
- پارت ۹
- پارت ۱۰
- پارت ۱۱
- پارت ۱۲ - فصل سوم: دوباره دیدمت
- پارت ۱۳
- پارت ۱۴
- پارت ۱۵
- پارت ۱۶
- پارت ۱۷
- پارت ۱۸
- پارت ۱۹
- پارت ۲۰
- پارت ۲۱
- پارت ۲۲
- پارت ۲۳
پارت اول - فصل اول: شبی که باران بارید (پارت اول)
«ندونسته دلمو به غریبه سپردم
اون غریبه رو ساده شمردم
گول چشم سیاهشو خوردم
رفت از این شهر که دلم رو به خون بکشونه
جون من رو به لب برسونه
جای دیگه آتیش بسوزونه
ندونستم که غریبه؛ هر چی باشه یه غریبهست»
◇◇◇
«فصل اول: شبی که باران بارید»
باران چون شلاقی بر بدنهی ماشین میلاد کوبیده میشد. هرازگاهی صدای حرکت برفپاککن روی شیشه، به گوش میرسید و کمی بعد در آوای گوشنواز خوانندهی آمریکایی گم میشد.
نور چراغهای اتوبان، تاریکی شب را شکسته و فضا را کمی روشن کرده بود. میلاد دنده را عوض کرد و پایش را روی گاز فشرد. صدای کشیده شدن لاستیک بر روی آسفالت در سکوت اتوبان پیچید و ماشین کمی شتاب گرفت. ساعت سه صبح بود و تکوتوک ماشینی از کنارش رد میشد.
صدای زنگ موبایلش، آهنگ سیستم را قطع کرد. نیمنگاهی به شماره انداخت و دکمهی سبز روی سیستم را لمس کرد.
- جانم؟
طولی نکشید که صدای خستهی سبحان در اتاقک ماشین پیچید و تبسمی کمرنگ روی لبهای میلاد نشاند.
- جانت سلامت داداش. من رسیدم فرودگاه. تو کجایی؟
- من هنوز نرسیدم. توی اتوبانم. برسم باهات تماس میگیرم.
- حله، پس منتظرم! فقط مدارکو برداشتی دیگه؟
- آره سبحانجان. حواسم هست. تو نگـ....
برای لحظهای مبهوت به زنی که چندمتر جلوتر لنگانلنگان راه میرفت، نگاه کرد. این وقت شب اینجا چه میکرد؟
- میلاد؟ هستی؟
با شنیدن صدای نگران سبحان به خودش آمد و سرعت ماشین را کم کرد.
- من بعدا باهات تماس میگیرم.
بدون اینکه منتظر جوابی از سمت او باشد، دکمهی قرمزرنگ را لمس و تماس را قطع کرد. پایش را روی ترمز فشرد و درست کنار زن متوقف شد. پنجرهی سمت شاگرد را پایین آورد و کمی به سمت آن خم شد.
زن که از شنیدن صدای ترمز لرزی بر تنش نشسته بود، سر برگرداند و به چشمان سبز میلاد چشم دوخت. موهای فر و خیسش به صورتش چسبیده بود و زخمهای ریز و درشتی روی آن خودنمایی میکردند.
میلاد نگاهی به جثهی ریز زن انداخت و پرسید: مشکلی پیش اومده؟
زن لنگان به سمت ماشین آمد و ساعدِ دست مشتشدهاش را لبهی پنجره گذاشت. صدای لرزان و خستهاش در گوش میلاد زنگ زد.
- ماشین و وسایلمو دزدیدن. چیزی هم همراهم نیست که بتونم با کسی تماس بگیرم.
میلاد به حرکت قطرات روی صورت رنگپریده و کبود زن نگاه کرد و صدای نرم و آرامش به گوش او رسید.
- سوار شید. من دارم میرم فرودگاه. از اونجا میتونید با خانوادهتون تماس بگیرید.
خوشحالی از صورت زن گذشت و به چشمان رنگ شبش رسید.
- ممنونم. خیلی لطف میکنید.
در ماشین را با دستهایی لرزان باز کرد و روی صندلی گرم و سرمهای ماشین جا گرفت. بوی باران و خاک نمزده همراه زن داخل آمد و اتاقک ماشین را معطر کرد. میلاد لبخندی به رویش زد و شیشهی پنجره را بالا برد. بخاری را روشن کرد و نگاهی به او که بیحال به سیستم زل زده بود، انداخت.
- اگه بخواید، میتونید با موبایلم، با خانوادهتون تماس بگیرید.
نگاه خمار و بیحال زن از سیستم بالا آمد و روی پوست روشن میلاد نشست.
- ممنون میشـ...
پیش از آن که حرفش را کامل کند، چشمانش بسته و سرش روی شانه خم شد. مشتش باز شد و صدای افتادن چیزی در اتاقک ماشین پیچید.
میلاد نگاه از عروسک خرسی کوچک و فلشی که کف زمین افتاده بودند، گرفت. با ترس دستش را روی شانهی نحیف زن گذاشت و او را تکان داد.
- خانم؟ خانم، خوبی؟
دستش را به صورت خیس او چسباند. مردمک چشمهایش از داغی بیش از حد او گشاد شد. دستش را پایین آورد و مشت کرد. نمیدانست باید چه کند. چندساعت دیگر پرواز داشت و باید به قرار مهمی میرسید، اما اگر او را به بیمارستان نمیرساند، معلوم نبود چه بلایی به سرش میآمد. موبایلش را برداشت تا شمارهی اورژانس را بگیرد، اما دستش روی عدد یک بیحرکت ماند. اگر دیر میرسیدند چه؟ نفسش را کلافه بیرون داد و به چهرهی زن نگاه کرد. سه ساعت زودتر راه افتاده بود. اگر سریع او را به بیمارستان میبرد، شاید میتوانست خودش را به پروازش برساند. اینطور خیال خودش هم راحتتر بود.

